Tak to jest, jak człowiek nagle dziesięć minut po północy, w piątek trzynastego poczuje nagle niesamowitą chęć wyżalenia się CZEMUŚ, bo nie KOMUŚ.
Wówczas przypominam sobie, że nie dziennikopamiętnik w tajemniczy sposób zaszył się pod szafą (pewnie z powodu mało ciekawych i dosyć żałosnych treści), a jako takiego bloga też nie posiadam (jedynie całymi dniami buszuję po tych wszystkich szafiarsko-kulinarno-podróżniczych blogach, które zapierają mi dech w piersiach i napełniają przekonaniem, że i tak przecież nigdy do czegoś takiego nie dojdę.

I'm not saying it was your fault
Although you could have done more

Oh you're so naive yet so

Życie.
W ten sposób staczam się do pisania silących się na głęboką uczuciowość dżurnali na portalu, który przecież powinien służyć do zamieszczania tzw. piece of art.

Ech, cierpiące serce nieczynnego artysty - wstrzyknąłeś w nie na jeden dzień piękną heroinę szczęścia, nie zostawiając mi kolejnej i kolejnej dawki.
A teraz jestem głodna. I głodna.
Wciąż chcąc więcej, żywiąc się iluzjami.




OH CRAP, naprawdę to przeczytaliscie?